مختصری درباره ولادت حضرت زینب (س)

  • PDF
امتیاز کاربر: / 0
بدخوب 

تولد زينب (س) و گريه پيامبر بر مصايب آن حضرت

زينب كبرى (س) روز پنجم جمادى‌الاول سال پنجم يا ششم هجرت در مدينه چشم به جهان گشود. خبر تولد نوزاد عزيز به گوش رسول خدا (ص) رسيد. رسول خدا (ص) براى ديدار او به منزل دخترش ‍ حضرت فاطمه زهرا (س) آمد و به دختر خود فاطمه (س) فرمود: «دخترم، فاطمه جان، نوزادت را برايم بياور تا او را ببينم». فاطمه (س) نوزاد كوچكش را به سينه فشرد، بر گونه‌هاى دوست‌داشتنى او بوسه زد و آن‌گاه به پدر بزرگوارش داد. پيامبر (ص) فرزند دلبند زهراى عزيزش را در آغوش كشيده، صورت خود را به صورت او گذاشت و شروع به اشك ريختن كرد. فاطمه (س) ناگهان متوجه اين صحنه شد و در حالى كه شديداً ناراحت بود از پدر پرسيد: پدرم، چرا گريه مى‌كنى؟!

رسول خدا (ص) فرمود: «گريه‌ام به اين علت است كه پس از مرگ من و تو، اين دختر دوست‌داشتنى من سرنوشت غمبارى خواهد داشت؛ در نظرم مجسم گشت كه او با چه مشكلات دردناكى رو‌به‌رو مى‌شود و چه مصيبت‌هاى بزرگى را به خاطر رضاى خداوند با آغوش باز استقبال مى‌كند». در آن دقايقى كه آرام اشك مى‌ريخت و نواده عزيزش را مى‌بوسيد، گاهى نيز چهره از رخسار او برداشته، به چهره معصومى كه بعدها رسالتى بزرگ را عهده‌دار مى‌گشت خيره‌خيره مى‌نگريست و در همين‌جا بود كه خطاب به دخترش فاطمه (س) فرمود: «اى پاره تن من و روشنى چشمانم، فاطمه جان، هر كسى كه بر زينب و مصايب او بگريد، ثواب گريستن كسى را به او مى‌دهند كه بر دو برادر او حسن و حسين گريه كند».(1)

ولادت و پرورش زينب (س)

درست‌ترين گفتار آن است كه سيدتنا زينب كبرى (س) در پنجم ماه جمادى‌الاول سال پنجم هجرى به دنيا آمده و تربيت و پرورش ‍ آن دُرّه يتيمه و مرواريد گرانبها و بى‌مانند در كنار پيغمبر اكرم (ص) بوده و در خانه رسالت راه رفته و غذاي خود را از وجود مطهر زهراي مرضيه(س) تناول نموده و از دست پسر عموى پيغمبر، اميرالمؤمنين (ع) غذا و خوراك خورده و نمو نموده است. نمو قدسى و پاكيزه با سعادت و نيكبختى که به چادر پاكدامنى و حشمت و بزرگوارى پوشيده شده است و پنج تن اصحاب كساء به تربيت، پرورش، تعليم، آموختن، تهذيب و پاكيزه گردانيدن او قيام کرده و ايستادگى داشتند و همين بس است كه مربى و معلم او ايشان باشند.(2)

بشارت تولد زينب و گريه على (ع)

در روايت است كه چون حضرت زينب متولد شد، اميرالمؤ منين (ع) به حجره طاهره متوجه گرديد، در آن وقت حسين (ع) به استقبال پدر شتافت و عرض كرد: اى پدر بزرگوار! همانا خداى كردگار خواهرى به من عطا فرموده، اميرالمؤمنين (ع) از شنيدن اين سخن بى اختيار اشك از ديده‌هاى مبارك به رخسار همايونش جارى شد. چون حسين (ع) اين حال را از پدر بزرگوارش مشاهده نمود افسرده خاطر گشت. چه، اينكه آمد پدر را بشارت دهد؛ بشارت مبدل به مصيبت و سبب حزن و اندوه پدر گرديد، دل مباركش به درد آمد و اشك از ديده مباركش بر رخسارش جارى گشت و عرض كرد: «بابا فدايت شوم، من شما را بشارت آوردم شما گريه مى‌كنيد، سبب چيست و اين گريه بر كيست؟»

على (ع) حسينش را در برگرفت و نوازش نمود و فرمود: «نور ديده! زود باشد كه سرّ اين گريه آشكار و اثرش نمودار شود» كه اشاره به واقعه كربلا می‌كند.


نامگذارى زينب از طرف خداوند

هنگامى كه زينب (س) متولد شد، مادرش حضرت زهرا (س) او را نزد پدرش اميرالمؤ منين(ع) آورده و گفت: اين نوزاد را نامگذارى كنيد! حضرت فرمود: من از رسول خدا جلو نمى‌افتم.

در اين ايام حضرت رسول اكرم (ص) در مسافرت بود. پس از مراجعت از سفر، اميرالمؤمنين على (ع) به آن حضرت عرض كرد: نامى را براى نوزاد انتخاب كنيد. رسول خدا (ص) فرمود: من بر پروردگارم سبقت نمى‌گيرم؛ در اين هنگام جبرئيل (ع) فرود آمده و سلام خداوند را به پيامبر(ص) ابلاغ كرده و گفت: نام اين نوزاد را «زينب» بگذاريد! خداوند بزرگ اين نام را براى او بر برگزيده است. بعد مصايب و مشكلاتى را كه بر آن حضرت وارد خواهد شد، بازگو كرد. پيامبر اكرم (ص) گريست و فرمود: «هر كس بر اين دختر بگريد، همانند كسى است كه بر برادرانش حسن و حسين گريسته باشد».(3)

فرزند فاطمه (س)

زينب، نخستين دخترى است كه از فاطمه (س) به دنيا آمده است و او پس از امام حسن و امام حسين (ع) بزرگ‌ترين فرزندان فاطمه (س) بوده و نيز گفته اند دليل بر آن است كه راويان حديث در برخي موارد، هرگاه مى‌خواستند از اميرالمؤمنين على (ع) روايتى نقل كنند مى‌گفتند: اين روايت از ابى زينب است و اينكه اميرالمؤمنين(ع) را به اين كنيه مى‌ناميدند، براى آن است كه زينب كبرى (س) پس از امام حسن و امام حسين (عليهماالسلام) بزرگ‌ترين فرزندان آن حضرت بوده و اميرالمؤمنين (ع) نزد دشمنانش به اين كنيه معروف نبوده است.(4)

لقب‌هاى حضرت زينب (س)

الف) زينب كبرى: اين لقب براى مشخص شدن و تمييز دادن او از ساير خواهرانش (كه از ديگر زنان اميرمؤمنان به دنيا آمده بودند) بود.

ب) الصديقة الصغرى: چون (صديقة) لقب مبارك مادرش، زهراى مرضيه (س) است و از سويى شباهت‌هاى بى‌شمارى ميان مادر و دختر وجود داشت؛ لذا حضرت زينب را (صديقه صغرى) ملقب كردند.

ج) عقيله (عقيله بنى هاشم) و عقيله الطالبين: (عقيله) به معناى بانويى است كه در قومش از كرامت و ارجمندى ويژه‌اى برخوردار باشد و در خانه‌اش عزت و محبت فوق‌العاده‌اى داشته باشد.

د) ديگر لقب‌ها: از ديگر لقب‌هاى حضرت زينب، موثقه، عارفه، عالمه غيرمعلمه، عابده آل على، فاضله و كامله است. (5)


كنيه حضرت زينب (س)

كنيه آن حضرت (ام كلثوم) است و اين كه ايشان را (زينب كبرى) مى‌گويند، براى آن است كه فرق باشد بين او و بين كسى از خواهرانش كه به آن نام و كنيه ناميده شده است.

پاورقي

1. خطابه زينب كبرى (س) پشتوانه انقالب امام حسين (ع) صفحات 57 - 55 اثر دانشمند محترم محمد مقيمى از انتشارات سعدى، به نقل از طراز المذهب، ص 32 و 22.

2. زينب كبرى، ص 139.

3. فاطمه زهرا (س) دل پيامبر، ص 854.

4. زينب كبرى، ص 138 و 137.

5. ره توشه راهيان نور، ص 258.

 

منبع: http://old.aviny.com/Occasion/Ahlebeit/Bastegan/Zeinab/veladat/88/Milad.aspx

 

 

آخرین به روز رسانی در يكشنبه ۰۱ بهمن ۱۳۹۶ ساعت ۱۳:۱۱


شما در این صفحه هستید : اخبار مختصری درباره ولادت حضرت زینب (س)